FIOS 3 – OFB 2 3-6 (1-3)

Het was weer een karige wedstrijdselectie, zoveel was duidelijk op deze zaterdagochtend. Voorafgaand aan het duel met OFB 2 – een directe concurrent in de onderste regionen van de 8e klasse – was echter duidelijk dat het vandaag ‘do or die’ was. Bij winst zou het derde zelfs op de ranglijst over de tegenstander van vandaag heen wippen. Om die ambitie nog eens wat extra kracht bij te zetten, werd beroep gedaan op twee dames die het overigens uitstekend hadden gedaan: Charlotte en Valerie.

De wil om te winnen leek echter niet direct aanwezig, daar FIOS erg slapjes aan de match begon. Persoonlijke duels werden in feite structureel verloren, om nog maar te zwijgen over de befaamde ‘tweede bal’. Dit slappe spel resulteerde uiteindelijk in een onvermijdelijke tegentreffer; OFB sneed door de defensie waarbij weinig resoluut werd opgetreden: 0-1. Ook de 0-2 deed menigeen tranen in de ogen springen; er werd niet ingegrepen en een Plaetenaar kon moeiteloos door de verdediging heen slalommen om vervolgens de achterstand van FIOS te verdubbelen. Kennelijk was deze tweede tegentreffer nodig om het vuurtje op te stoken, want plotseling trok ook het derde ten strijde.

Een aantal gevaarlijke momentjes ontstonden voor het vijandige doel, en na een voorzet van Roy wist Bernd (tegen zijn oude club, jawel) zowaar de aansluitingstreffer binnen te koppen: 1-2. Zoals wel vaker dit seizoen kon FIOS niet bijzonder lang genieten van dit hoogtepunt, want binnen een paar minuten lag de 1-3 alweer in het netje. Toen kort na rust ook de 1-4 viel te noteren, hadden weinigen nog vertrouwen in een goede afloop. FIOS 3 kwam echter met het mes tussen de tanden de kleedkamers uit, en OFB werd ver teruggedreven. Dusdanig ver, dat Roy na een klein uur spelen de 2-4 wist binnen te frommelen.

De vedettes van het derde roken bloed, en nadat enkele aanvallen reeds in schoonheid waren gestrand, werden de voeten onder het lichaam van ondergetekende vandaan geschopt in het zestienmetergebied. De penalty werd feilloos door Julian binnengeschoten – wellicht was hij getergd vanwege het verliezen van de aanvoerdersband door zijn structurele wangedrag van afgelopen weken. Het schijnt dat het leer zo strak de kruising in werd geschoten, dat het onderhoudsteam van FIOS nog steeds verwoede pogingen doet om de klem zittende bal uit de winkelhaak te verwijderen. Althans, dit is een beetje het scenario dat zich in het hoofd van Julian voltrok: in realiteit werd de bal over de grond in het midden geschoten toen de keeper reeds in een hoek lag.

Hoe het ook zij, deze 3-4 betekende een heuse aansluitingstreffer en de aanwezige toeschouwers waren dusdanig enthousiast geworden dat de hoop op een punt (of wellicht nog meer) met elke minuut groeide. Gevaarlijke momenten ontstonden, en als Bernd zich wist vrij te draaien, had hij ongetwijfeld de gelijkmaker op zijn schoen gehad. Helaas zorgde de tegenaanval voor de 3-5, en na wat – ik kan het niet anders dan jammerlijk noemen – armoedig verdedigend werk wist OFB ook de 3-6 met een rollertje binnen te schuiven. Jammer, jammer, jammer. Een goal die tevens de eindstand bepaalde.

Jawel, ik weet het. Wederom een nederlaag, wederom 0 punten, wederom een traantje als ’s avonds gepoogd wordt de slaap te vatten. Maar! Let wel. Op het betrekkelijk sneue begin na, kan niet anders geconcludeerd worden dat de veerkracht van het derde bewonderenswaardig was. Er is gigantisch hard geknokt om terug in de wedstrijd te komen, op een bijzonder zwaar veld (met voor sommigen – Yela – ook nog eens een zware kater), en dat is gewoon gelukt. Zeker gedurende de tweede helft is bij tijd en wijlen best aardig gevoetbald, en dat biedt perspectief. Nee, ik heb geen Prozac genomen en ik kan ook niet zeggen dat ik elke week op de banken sta na een nieuwe nederlaag. Het feit dat we als team progressie blijven boeken, geeft hoop.

Stefan