Krakertijd! Deze 19e oktober stond geheel in het teken van het duel met de ‘blauwen’ uit Oude-Tonge. Voor velen van het tweede een reünie met oud-ploeggenoten en bovenal een weerzien met de voormalige vereniging. Een winstpartij in deze heuse derby zou niet alleen lekker zijn voor het moraal, maar zeker ook voor de plaatsing op de ranglijst. Een meer dan compleet team was dan ook present om op deze mooie zaterdagochtend aan te treden tegen het vierde van DBGC.
Hoewel de sfeer er voorafgaand aan de wedstrijd goed inzat, waren de eerste twintig minuten van FIOS redelijk tam. Het tempo lag laag en er waren bijzonder veel slordigheden te bespeuren; resulterend in wat gekibbel onderling. De openingstreffer was misschien wel typerend voor deze fase van de wedstrijd: een slechte pass werd opgevolgd door miscommunicatie en een vrije doortocht voor de DBGC-spits die beheerst afrondde: 0-1. Het leek wel alsof deze tegentreffer nodig was om wat te veranderen in het spel; plotseling werd er met meer focus en passie gevoetbald en al snel resulteerde dit in een wonderschone goal van Bernd die (na een pass van Koen) de bal prachtig over de keeper wist te plaatsen: 1-1. Het tweede rook bloed en het duurde dan ook niet lang vooraleer dit op het scorebord zichtbaar werd; een vrije trap werd door Koen ‘sneaky’ met zijn ‘mindere’ linkerbeen genomen en met een geplaatst schot wist hij het net te doen bollen: 2-1.
Hoewel DBGC enkele bewegende spelers op het middenveld had staan, wisten Roy en Romano – weliswaar tot hun grote vermoeidheid – de gaatjes telkens dicht te lopen. Defensief stond het – met Dominic, Sven, Edwin en Julian – na de 0-1 eveneens een stuk beter, waardoor het eigenlijk wachten was op nieuwe offensieve prestaties. Die werden gelukkig nog voor de rust behaald doordat Bernd – in een ogenschijnlijke buitenspelpositie(?) – de bal wist binnen te tikken, nadat een schuiver van Koen in eerste instantie nog op de paal belandde: 3-1. Met een marge van twee werden de kleedkamers opgezocht voor een bekertje thee en een voorzichtig optimistische terugkoppeling van Johan en Marcel. ‘’Het is nog niet gespeeld, jongens! Pas op dat eerste kwartier en prik er alsjeblieft snel eentje in.’’
Hoewel deze woorden nog in het achterhoofd zaten toen DBGC de aftrap nam, waren de Achthuizense vedettes niet helemaal bij de les. Enkele lange ballen leverden, op zijn minst gesteld, spannende situaties op; desondanks bleef de 3-1 voorsprong behouden. De Oude-Tongse storm leek te gaan liggen, maar net op het moment dat het leek alsof de zege een zekerheidje zou worden, kreeg de blauwwitte tegenstander een strafschop. Sebas kwam weliswaar goed uit en wist met een uiterste duik de bal tussen zijn handschoenen te klemmen, maar de scheidsrechter vond dat hij tijdens deze actie een aanvaller teveel hinderde. Om zich te revancheren kon de invalkeeper niets anders doen dan de penalty keren en dat is precies wat hij deed: met zijn voeten wist hij de inzet te stoppen en na wat zuchten van verlichting ging FIOS eindelijk zélf weer voetballen. Steeds vaker was het tweede op de helft van de tegenstander te vinden en nadat Koen een heuse solo in de vijandige zestienmeter had opgezet, legde hij perfect af op ondergetekende die simpel binnenschoof: 4-1.
‘Nu zal het toch wel gespeeld zijn, toch?’, moeten de vele FIOS-supporters (extra tribunes waren weliswaar niet nodig gebleken voor dit duel, maar men stond toch zeker wel schouder aan schouder langs het Achthuizense hoofdveld) gedacht hebben nu de marge van drie op het scorebord stond. Echter leken de oranjewitten na deze oppepper wederom fysiek en mentaal afwezig, want direct na de aftrap kreeg DBGC reeds een kans op de 4-2. De aansluitingstreffer viel gelukkig niet meteen, maar helaas wel kort hierna. Na rommelig uitverdedigen kon de tegenstander in feite vrij inschieten: 4-2. Hoewel het tegendoelpunt wat irritaties veroorzaakte, bracht het FIOS absoluut niet van de wijs. Sterker nog, binnen vijf minuten was de marge weer teruggebracht naar drie. Na een mooie aanval – opgezet vanuit het midden – kon de bal via Koen en Joël bij ondergetekende in de loop worden meegeschoven, waarna met een schuiver de verre hoek werd gevonden: 5-2. Een kwartier voor tijd viel zelfs de zesde FIOS-treffer te noteren; nadat Bob met een prachtige lange bal (inderdaad ja, Bob met een lange bal) Dominic wist te bereiken, gaf laatstgenoemde met een subtiele kopbeweging de bal mee aan ondergetekende, die met links zijn derde van de middag wist te maken (tot mijn grote verdriet was geen enkel familielid getuige van deze unieke gebeurtenis; de vraag mijnerzijds is dan ook of de aanwezigen dit voorval binnenkort aan mijn vader kunnen bevestigen): 6-2.
Het laatste kwartier geloofde iedereen het wel en er was weinig verheffends waarneembaar – de solo van Romano daargelaten (hij wist een mannetje of 6 te passeren, maar struikelde daarna over zijn eigen benen) – waardoor rond half twee voor de laatste keer het fluitsignaal van de leidsman te horen was. Een eclatante overwinning op het buurdorp met af en toe oogstrelende aanvallen en mooie doelpunten: er zijn minder prettige zaterdagen geweest. En terwijl aanvoerder Julian met groot gejuich de kleedkamer binnenliep, werd de box aangezet en gingen de gehaktballen rond. Met een potje biljart, wat gekaart en een interviewtje kreeg deze mooie zege nog eens wat extra kleur: een oranje kleur welteverstaan.
Geschreven door:
Stefan Baan