FIOS 3 – Herkingen 3 1-3 (0-0)

Een wederom uitbundig schijnend zonnetje vormde de contouren van een prachtige voetbalmiddag. De tegenstander van vandaag – Herkingen 3 – gaf echter herinneringen aan minder prettige omstandigheden; de meest recente ontmoetingen leverden stevige en kansloze nederlagen op. Gezien het feit dat er dit seizoen tot vooralsnog geen wedstrijd is gewonnen, zorgde dit affiche vooraf voor de nodige zorgen. Echter: laatste weken zit er wel degelijk een stijgende lijn in de resultaten. Daar waar aan het begin van de voetbalkalender nog kansloos werd verloren, bleken laatste weken meer perspectief (op resultaat) te bieden.

Onder leiding van gelegenheidsscheidsrechter Koen (waarvoor dank), werd iets voor half 3 begonnen aan het duel om uit te vinden of FIOS 3 deze zaterdag tegenstand kon bieden. Belangrijke noot bij aanvang is het geblesseerd uitvallen van Raymon tijdens de warming-up. Hij verstapte zich dermate dat nader onderzoek in het ziekenhuis uitwees dat twee operaties nodig zijn om de scheuren in kruisband en meniscus te herstellen. Via deze weg uiteraard heel veel sterkte bij het herstel en – hoewel de vooruitzichten weinig rooskleurig zijn – wie weet kan je in de toekomst tóch nog terugkeren op de velden (in welke vorm dan ook).

Hoewel Raymons uitvallen een aderlating betekende, bleek het derde prima in staat om mee te voetballen. Sterker nog, ‘meevoetballen’ is in dezen een understatement. Tijdens de eerste helft stond de verdediging als een huis: Dominic was regisseur in het centrum, met om hem heen de sterk spelende Ricardo, Stef en Bob. Herkingen 3 werd slechts sporadisch gevaarlijk, waarbij de belangrijkste wapenfeiten enkele afstandsschoten waren. Aan de andere kant van het veld waren de Achthuizenaars in staat om een stuk gevaarlijker te worden: Mauricio kreeg de grootste kans, maar hij wist oog in oog met de vijandige goalie niet af te ronden. De eerste helft liet zien dat FIOS 3 wel degelijk in staat is om een rol van betekenis te spelen dit seizoen: er werd van achteruit opgebouwd en met enkele mooie lange ballen werd voortdurend gevaar gesticht. Veel concreets leverde dit echter niet meer op, en zo ging het derde met de befaamde brilstand rusten. Iets wat op zichzelf al een hele prestatie is – gezien de afgelopen twee maanden.

Een eerste helft die perspectief bood is natuurlijk prettig: zat er echter nog voldoende in de tank om de tweede helft op zoek te kunnen naar een (eerste) overwinning? Al vrij snel werd duidelijk dat het tweede bedrijf een stuk lastiger zou gaan worden: FIOS werd ver teruggedrongen en het relatief verzorgde voetbal van de eerste 45 minuten was nergens meer te bekennen. De ruimtes op het veld werden groter en groter, met als gevolg dat het middenveld binnen een minuut of tien aan de conditionele taks zat (lees: happend naar adem). Al vrij snel wist Herkingen daarvan te profiteren: 0-1. Het derde bleef weliswaar knokken, maar het bleek nog nauwelijks mogelijk om de eigen helft te verlaten. De druk werd uiteindelijk te groot en na een mooie voorzet wist een Herkingse aanvaller met zijn hoofd keeper Thijs te passeren en de voorsprong te verdubbelen: 0-2.

Toen zelfs de inworpen niet meer op een acceptabele wijze konden worden uitgevoerd, was helder dat het schip wel een heel eind was gezonken (Toon en Ricardo waren hier tot groot plezier van velen debet aan overigens). Ondanks het feit dat met Simon en Lars twee sterke gastspelers uit de jeugd meededen, en Kees de laatste twintig minuten was ingevallen (zijn rentree makend na blessureleed), kon Herkingen tóch nog op 0-3 komen. Ook bij de tegenstander uit het havendorpje leek de tank hierna redelijk leeg. Benzine is bovendien duur, waardoor FIOS weer wat meer ruimte kreeg om te voetballen. Dit leverde na een aanval over links via Toon, Yela en Roy zowaar een treffer op voor Mauricio: 1-3. Vrij kort daarna kreeg laatstgenoemde wederom kans om tot scoren te komen, maar het bleef helaas bij dat ene doelpunt.

Toen na een minuut of 90 voor het laatst werd gefloten, vielen links en rechts wat oranje-wit gekleurde vedettes van vermoeidheid op de grond. Ja, het is waar: er werd wederom verloren vandaag. Maar laat het heel duidelijk zijn: het beste voetbal van het seizoen is vertoond en met wat meer discipline (ik verwijs voor het gemak even naar het avondje NAC van Juul, dat uitmondde in een nachtje omgekeerd eten in de berm), conditie en misschien ook wel geluk, gaat dit seizoen heus nog mooie dingen opleveren. Hoewel dit pas echt concreet zal worden met drie punten, is de diagonaal nog immer stijgend. En dat biedt hoop.

Stefan