SNS 2 – FIOS 3 5-1 (4-1)

Een uitbundig schijnend najaarszonnetje begroette de FIOS 3-spelers bij het ontwaken op deze 9e oktober. Een dag die in het teken zou staan van de tweede competitiewedstrijd tegen SNS 2. Met een team dat in getalen zowaar in de buurt kwam van iets wat op acceptabel leek, werd om 12 uur begonnen aan de uitwedstrijd in Stad aan ’t Haringvliet.

Wellicht in tegenstelling tot vorige wedstrijden bleek vandaag al vrij snel dat het niet per se een kansloze missie hoefde te zijn: integendeel. De eerst 15 tot 20 minuten waren helemaal niet onaardig; er werd vooruit gevoetbald en veel duels werden gewonnen. Het was daarom extra teleurstellend dat na die sterke beginfase uit een counter de 1-0 viel. Vrij kort daarna verdubbelde SNS de marge na wederom een onnodige tegengoal. Als er iets moet worden genoemd wat voor de Achthuizenaars pleitte, dan was het wel de veerkracht. Want ook na de 2-0 ging het derde vrolijk verder met wat de eerste 20 minuten eveneens werd gedaan en al vrij snel viel zowaar de aansluitingstreffer. Nadat een aanval van SNS in de kiem werd gesmoord, kwam de bal via Yela bij Bob terecht, die Roy één op één voor de vijandige keeper zetten. Hij bleef zeer koeltjes en ronde fraai af: 2-1.

Zou het dan spannend worden? Helaas moet deze vraag ontkennend worden beantwoord, want al vrij rap na de FIOS-treffer, vergrootte SNS de marge alweer. Niet lang daarna gevolgd door wederom een tegengoal die, om het maar op zijn zachtst te stellen, niet echt nodig was. Het spel werd na deze mokerslag een stuk rommeliger, en veelvuldig werden verkeerde keuzes gemaakt. Langdurig wandelen met de bal, weinig beweging en nog veel meer clichématige zaken passeerden de revue. Dit alles werd dan ook op tafel gegooid tijdens de rust. Er zat ‘potdikkie’ meer in het vat. Dat besef was wel degelijk aanwezig.

De tweede helft bood helaas niet datgene waarop gehoopt werd. Achterin kon de bal van links naar rechts worden gespeeld, maar op het moment dat de middellijn in zicht kwam, was de bal vaak alweer verloren. De wedstrijd verwerd tot een potje schaken, waarbij SNS het allemaal wel geloofde. Dat Thijs desondanks nog een paar keer sterk moest optreden om meer tegengoals te voorkomen, is daarbij nog wel van belang om te benoemen. Dat ook hij niet kon verhinderen dat de tegenstander uit ‘Stad’ in het tweede bedrijf voor de even zoveelste maal een veredelde voorzet in de verre hoek zag verdwijnen, is ook slechts een voetnoot te noemen.

De glans was van de wedstrijd, en ook de verse invalkrachten konden niet voorkomen dat het duel als een nachtkaars uitging. Hoewel: in de laatste vijf minuten werd met een bepaalde ‘Sturm und Drang’ gepoogd om de 90 minuten met een ‘high’ te beëindigen. Dit leverde zowaar nog twee kansen op voor ondergetekende, maar de pogingen zaten tussen een schot en voorzet in, waardoor de eretreffer niet meer kon vallen.

Na het laatste fluitsignaal werd her en der dan ook wat gemopperd. En dat is wat mij betreft een goed teken: een signaal dat vertelt dat we ons niet wekelijks naar de slachtbank willen laten leiden. Iedereen had wel degelijk het gevoel dat vandaag ergens een ‘gemiste kans’ was. Het scorebord doet – zoals wel vaker – echter anders vermoeden, maar dat neemt niet weg dat langzaam maar zeker wordt toegewerkt naar tastbare resultaten. Als het derde compleet is, is er best wel het een en ander mogelijk. Daar bestaat bij mij absoluut geen twijfel over. Bij anderen misschien wel – waarbij best nog wel eens lacherig wordt gedaan over ‘ons’ tean, maar het is aan ons om hun ongelijk te bewijzen. En dat gaat we doen ook. Gezien de positieve en soms zelfs sterke ontwikkeling van enkelen die ofwel lang niet, ofwel helemaal nooit hebben gevoetbald – Stef, Raymon, Jeffrey, Toon en Yela – biedt de toekomst perspectief. Blijven trainen, blijven hopen, blijven proberen: volgende week Herkingen thuis.

Stefan