Met toch wel enige vrees werd uitgekeken naar het treffen met Stellendam 3, de kampioen van afgelopen seizoen. Om de spanning wat weg te nemen werden vooraf in de kleedkamer de escapades van de werkweek doorgenomen. Zo werd gerept over een heftig bloedende scrotum, verstoorde stoelgangen en over de hoeveelheid genuttigde alcoholische eenheden op vrijdagavond (‘’niet al te veel, een stuk of 18 flesjes’’). Kortom: het beloofde weer een dolle boel te worden.
Ook vandaag waren de weergoden de kelderklasse-competitie weer goed gezind: het was een prachtige najaarsdag met temperaturen rond de 20 graden en een vlagerige wind die de huid rondom de in overvloede parelende zweetdruppels aangenaam deed verkoelen. En hoewel – zoals gezegd – voorafgaand aan de wedstrijd de nodige angst heerste, bleek dit volslagen overbodig. FIOS schoot als bezeten uit de startblokken en wist in ‘no time’ een flinke portie kansen te creëren. Vooral Koen had de smaak flink te pakken. Als vanouds stond hij steevast op de goede plek, en al vlot wist hij af te ronden na een mooie pass van Roy: 1-0. Laatstgenoemde wist op zijn beurt de Stellendamse keeper te verrassen met een eigenaardige doelpoging: 2-0.
Het tweede speelde een puik duel waarin de nodige mooie aanvallen op de mat werden gelegd. Ook defensief stond het als een huis, met de twee Sanders, Edwin en laatste man Eelko. Stellendam kwam nauwelijks op de Achthuizense helft, en het was wachten totdat de score verder zou worden opgeschroefd. Gelukkig lukte het de oranjewitten nog voor het rustsignaal de derde binnen te knallen, wederom komend van Koens schoen: 3-0.
Ook in het tweede bedrijf was FIOS niet van plan gas terug te nemen. Binnen tien minuten wist Koen zijn moyenne nog verder op te vijzelen door zowel de 4-0 als de 5-0 binnen te schieten. Het niveau zakte – zoals wel vaker, en ditmaal ook niet per se onvergeeflijk – hierna sterk in: er werd wat gewisseld en links en rechts ging een aantal spelers wat vaker voor eigen succes. Helaas was dit alles weinig effectief, waardoor Stellendam zowaar wat meer grip op het duel begon te krijgen. Sterker nog: FIOS werd ver teruggedrongen en had de grootst mogelijke moeite om de wedstrijd enigszins fatsoenlijk af te sluiten. Met het nodige kunst- en vliegwerk werd het doel van Dominic echter schoon gehouden. En toen Koen de zesde FIOS-treffer voor zijn rekening nam (en zijn vijfde(!) van de middag maakte), leek iedereen het wel welletjes te vinden.
Kleine voetnoot was nog wel de rentree van (schoonvader) Kees die na lang blessureleed weer enigszins pijnvrij een kwartiertje kon meevoetballen. Dat in de allerlaatste minuut de tegenstander uit Stellendam nog een cadeautje werd gegund (lees: een onbegrepen terugspeelbal werd door alles en iedereen gemist), mocht de pret niet drukken. Sterker nog: een dergelijk kolderiek moment is in feite noodzakelijk om te kunnen spreken van een geslaagd potje op het allerlaagste niveau van de KNVB. En laten we wel zijn: met deze 6-1 zege heeft het tweede het maximaal haalbare aantal punten uit de eerste twee competitieduels weten te halen. Ik denk dat ik niet alleen voor mezelf spreek, als ik zeg dat dat toch redelijk onverwachts is. Volgende week uit bij DVV’09 zal – naar ik vrees – een stuk minder eenvoudig zijn.
Stefan
