Dan toch, eindelijk, de herfst. De warming up werd voor een groot deel in een vervelende miezer afgewerkt en de stevige westenwind zorgde voor een welhaast verkleumd tweede elftal. Gelukkig was van kou al vrij vlot na het aanvangen van de wedstrijd met OFB 3 geen sprake meer; wat heet. Vandaag kreeg FIOS 2 een tegenstander van formaat tegenover zich, een jonge ploeg met goede voetballers. Zeker gedurende het eerste half uur werd dan ook vooral achter de opponent aangehobbeld, waarbij eigen balbezit spaarzaam was en de tong al snel op de schoenen hing.
OFB 3 begon sterk en de Achthuizenaars werden steevast teruggedrongen tot ver op de eigen helft. Dit leidde uiteindelijk tot een vlotte openingstreffer: 0-1. Pas richting het einde van de eerste helft begonnen de oranjewitten wat meer grip op de tegenstander (en daarmee de wedstrijd) te krijgen. Er werd iets korter op de man gezeten en het lukte zowaar de bal een keer of drie naar elkaar over te spelen. Er passeerden wat dode spelsituaties, waarbij langzaam maar zeker wat dreigende situaties ontstonden. Uit een van de corners wist Koen een strakke bal voor te trekken, waarna grote Sander de bal tegen de touwen wist te werken: 1-1.
Niet veel later was het tijd voor een kwartiertje rust, waarin het strijdplan van Dennis en Marcel nog eens van A tot Z (dit is geen sluikreclame overigens) werd doorgenomen. Dit bleek effect te hebben, want na de pauze was het FIOS 2 dat al vrij vlot op voorsprong kwam. Eerst wist Marcus een afgeslagen bal keurig in de hoek te werken, en niet veel later liet Hugo (weer op aangeven van Koen) het net bollen: 2-1 en 3-1. OFB liet het er echter niet bij zitten en draaide de duimschroeven nog eens stevig aan. Het werd sterker en sterker, en de Achthuizense vedettes beperkten zich tot tegenhouden en vertragen.
Lange tijd leek dit een effectieve strategie, maar toen rond de 70e minuut de Platenaars de aansluitingstreffer maakten, wist menigeen dat het nog een lange twintig minuten zouden worden. Met hangen en wurgen en het nodige kunst- en vliegwerk hield FIOS in eerste instantie stand, totdat een kleine tien minuten voor tijd de schier onvermijdelijke gelijkmaker viel (uit een overigens fantastische kopbal van de OFB-aanvaller): 3-3. De laatste Achthuizense krachten vloeiden langzaam maar zeker weg, de benen werden zwaarder en de alertheid verdween. Met lede ogen moest dan ook worden toegezien hoe de roodzwarten vlak voor tijd de 3-4 binnenschoten. En toen vlot daarna ook nog eens de vijfde tegentreffer geslikt diende te worden, was de koek definitief op.
Het was een spannend potje, laat dat vooropstaan. En ergens knaagt het gevoel een beetje dat alwéér een (ruime) voorsprong uit handen is gegeven. Tegelijkertijd gebiedt de eerlijkheid te zeggen dat OFB simpelweg een maatje te groot was voor FIOS 2. In elk geval op dit moment. Neemt niet weg dat met hard werken en af en toe nèt wat meer voetbalvernuft ook betere tegenstanders kunnen worden verslagen. Laat dat een leer en daarmee troost zijn voor de rest van dit seizoen. Op naar de volgende.
Stefan
