Welkom lieve lezers! Na een sabbatical van ruim een jaar is het weer tijd om de kunststukjes van het grootse FIOS 2 in woorden vast te leggen. Dat het even op zich heeft moeten laten wachten, zal vast en zeker extra veel verlangen hebben opgebracht; het is dan ook typerend dat dit eerste verslag betrekking heeft op een titanenduel met koploper Jonge Spartaan 5. Na het verzetten van de eerste, en de afgelasting van de tweede wedstrijd, mochten de Achthuizense vedetten aantreden voor dit altijd lastige uitduel. De bekercampagne was betrekkelijk wisselvallig verlopen (twee verliespartijen en een zege), waardoor de spanning van menig gezicht was af te lezen: hoe zou er vandaag worden gestart?
Voordat het oranje-wit op de velden van sportpark Spartacus was te bewonderen, was het noodzakelijk voor trainer Johan en (de kersverse) leider Marcel om een huishoudelijke mededeling te doen: ‘Bob, geen lange ballen.’ Deze gevleugelde uitspraak zal ongetwijfeld nog een aantal keren de revue passeren in het vervolg van voetbalseizoen 2019/2020. In een systeem van 4-4-2 werd de bal door FIOS om half 3 aan het rollen gebracht. Het leek erop alsof het besef aanwezig was dat vandaag meteen de toon gezet zou kunnen worden voor de rest van het seizoen, daar Koen met een gigantische poeier voor het eerste gevaar zorgde. Hoewel deze door de Spartaanse goalie knap werd verwerkt, gaf het direct een goed beeld van de intenties voor deze middag.
Daar waar het tijdens de bekerwedstrijden duidelijk werd dat het tweede de machtig mooie techniek van het ‘voetballend opbouwen’ nog niet volledig beheerst, werd vandaag door de achterhoede (met Bob, Jurek, Thijs en Julian) de bal keurig van links naar rechts verplaatst zonder dat een ‘peun’ naar voren uitkomst moest bieden. Hoewel er af en toe wat schoonheidsfoutjes in slopen (die dan ook meteen voor redelijk wat gevaar zorgden), moet gezegd worden dat er wel degelijk wat meer rust en routine in het spel was gekomen. Het moest haast wel dat in de dug-out met enig genoegen werd gekeken naar deze op trainingen veelvuldig beoefende voetbalwijze: bal het werk laten doen, blijven voetballen en als het niet anders kan: gewoon het balletje terug.
Halverwege de eerste helft werd ook aanvallend een duit in het zakje gedaan: een prachtige voorzet van Sander P. werd na een één-twee met de vijandige doelman door ondergetekende op Koen afgelegd, waarna onberispelijk werd binnengeschoten: 0-1. Hoewel De Jonge Spartaan vlak voor rust ook nog een grote kans kreeg, kon deze minimale voorsprong worden vastgehouden tot het bekertje limonade. Na de pauze kwamen de frisse jeugdspelers Bram en Yoran in de ploeg om ervoor te zorgen dat de drie punten mee naar Achthuizen zouden kunnen worden genomen. De tweede 45 minuten brachten tevens een terugkeer naar het oude, vertrouwde FIOS 2-systeem met zich mee: ‘gewoon’ weer 4-3-3. Echt vertrouwd leek het echter niet, want het eerste kwartier na rust werden de matadors van twee volledig overlopen. Een spervuur aan corners volgde, waaruit uiteindelijk zelfs – met een overigens prachtige kopbal, dat moet gezegd worden – gelijk werd gemaakt: 1-1.
FIOS ging echter niet bij de pakken neerzitten en begon langzaam maar zeker weer het middenveld in handen te nemen. Er werd weer een stuk beter gevoetbald en kansen ontstonden voor Bernd (handen keeper) en Sander P. (paal); het duurde dan ook niet lang voordat een van deze mogelijkheden in een doelpunt werd omgezet. Nadat de Spartaanse keeper een schot in eerste instantie nog wist te verwerken, was de rebound wel besteed aan Koen: 1-2. Het duel dat tot dat moment redelijk – in elk geval in vergelijking met afgelopen jaren – vriendelijk was gebleven, werd plots wat grimmiger. Enigszins spannende tackles werden niet geschuwd en hier en daar werd het spel bikkelhard; wat mij betreft prima overigens, niet te kinderachtig. Een zekere jongeman van de blauwwitte tegenstander ging echter iets te ver in zijn opvattingen van ‘mannelijk voetbal’ en hij duwde ondergetekende dan ook uit het niets naar de grond (toegegeven, ik gaf de bal een minuscuul klein tikje toen De Jonge Spartaan een vrije trap kreeg, maar de Bokito-actie was buiten alle proporties). De goed fluitende leidsman bestrafte deze onbesuisde actie met een rode kaart en hiermee was in feite het pleit beslecht.
De tegenstander uit Middelharnis liet de kop hangen en wist zich slechts met enkele doldrieste overtredingen nog te onderscheiden. Het verschil was echter nog altijd maar één doelpunt, waardoor de goal van ‘good old’ Dominic met een opluchtend gejuich werd ontvangen: 1-3. De bal kon rustig van voet tot voet gaan, totdat de scheidsrechter voor de laatste maal op zijn fluitje blies en de eerste (uit)zege van het seizoen door FIOS kon worden gevierd. De koploper verslaan, zo af en toe aardig voetbal op de mat leggen en de competitie beginnen met een zege: wat wil een mens nog meer?
Geschreven door:
Stefan Baan
