De term ‘troosteloos’ doet nog tekort aan de onvoorstelbaar druilerige zaterdagochtend op deze 12e oktober. Het was grijs en grauw; bovendien was er sprake van een structurele miezer die je niet direct, maar toch zeker na een minuut of twintig volledig doorweekt liet zijn. Hoe somber de omstandigheden ook waren, in feite was het niet eens zulk heel gek weer om een voetbalwedstrijdje in af te werken. Dus dat gebeurde dan ook in Achthuizen, waar het tweede elftal aantrad tegen de evenknie uit Stad aan ’t Haringvliet op een veld dat er – ondanks de regenval – fantastisch bijlag (na afloop van deze voetbaldag was dat overigens wel anders, maar dat geheel terzijde).
Afgelopen seizoenen leverden de wedstrijden tegen SNS telkens interessante potjes op, waarbij FIOS uiteindelijk weliswaar vaak aan het langste eind trok; dit ging echter niet altijd van harte. Het feit dat de tegenstander van vandaag een week voordien de kampioen van de voorgaande twee jaren klop had gegeven, deed menigeen beseffen dat het vandaag geen gemakkelijke middag zou worden. Direct na de aftrap werd dit vermoeden bevestigd: SNS zette vroeg druk en waar het tweede vorige week tegen DJS nog redelijk aan opbouwen toekwam, was het nu bij tijd en wijle paniekvoetbal tot en met. Illustratief was het uitvallen van goalie Thijs, die na een aantal bijzonder moeizame defensieve passes een tegenstander wilde uitkappen en zichzelf daarbij blesseerde.
‘Stad’ combineerde er lustig op los en was bij machte om FIOS hier en daar volledig te overlopen. Tot écht grote kansen leidde dit echter niet: met uitzondering van een paar halve afstandsschoten en gevaarlijke momenten bij hoekschoppen, bleven de Achthuizenaars met hangen en wurgen overeind. Slechts sporadisch wisten de oranjewitten zélf uit te breken, waarbij de mooiste aanval tot een grote kans, maar helaas geen doelpunt leidde. Redelijk murw getikt door het soepel spelende SNS, werd de ‘brilruststand’ beschouwd als een klein wonder. Tijdens de rust gaf Johan alvast mee wat hij als trainer van de tegenstander zou doen: de voorstopper mee naar voren schuiven om nog meer druk te zetten. Wat daar door ons tegenovergesteld zou moeten worden? Hard werken.
En dat werd gedaan gedurende de tweede helft; er werd zelfs wat beter voetbal op de mat gelegd en FIOS was regelmatig in staat om in de buurt te komen van het vijandige doelgebied – iets wat in de eerst driekwartier van de wedstrijd vrij zeldzaam was. Na een uur spelen leidde een vrije trap van Koen – getoucheerd door een speler van SNS – zelfs tot een betrekkelijk onverwachte voorsprong: 1-0. Het verregende publiek juichte deze goal enthousiast toe en niet lang daarna ontstonden zelfs kansen op meer. Een aantal sterke acties van Romano resulteerden in een gelijk aantal schoten en ook Koen kon aanleggen om het Stadse doel onder vuur te nemen: helaas zonder vruchtbare opbrengst.
Was de tegenstander uit Stad aan ’t Haringvliet dan volledig uit het veld geslagen? Welnee. Het laatste half uur van de wedstrijd doken de zwartwitten eveneens regelmatig op voor het doel van Sander V. (ook wel grote Sander genoemd). Vaak stond de plaatsvervanger van Thijs op de goede plek en met enkele fantastische reddingen wist hij de voorsprong van FIOS met verve te verdedigen. De enkele keer dat hij wél werd gepasseerd, kopte of schoot de SNS-voorhoede – wonder boven wonder – voor open doel naast of over. Helaas werd de druk op de FIOS-defensie richting het einde van de wedstrijd te groot en kon Stad met een vermeende buitenspelgoal op gelijke hoogte komen: 1-1. Hoewel er aan beide kanten van het veld nog enkele mogelijkheden waarneembaar waren, werd na een minuut of 90 voor de laatste maal gefloten en was de remise een voltrokken feit.
Flink balend van de laat geïncasseerde tegengoal, liepen de Achthuizense vedettes in de richting van kleedkamer 3: er zat toch meer in dan aanvankelijk gedacht. Niet lang daarna daalde echter het besef in dat een gelijkspel een redelijk terechte uitslag was voor het gespeelde duel en al snel schalden carnavaleske nummers uit de speakers en ging de schaal met minisnacks rond. Toen ‘Joëlleke van oengs’ bij zijn tocht richting de douches bijna uitgleed over een fles shampoo en deed blijken dat hij maar nét was ontkomen aan een gruwelijke val, was het puntverlies alweer vergeten (hoewel we wel íéts minder kinderachtig mogen worden; teruggetrokken voetjes en het half ingaan van een duel bezorgen ondergetekende immers slapeloze nachten). Terwijl Bernd nageniet van zijn biljartwinst en nog even wat dreigberichtjes richting enkele leidsmannen op de post doet, maakt het tweede zich weer op voor de kraker van volgende week tegen ‘de blauwen’. De verwachting is dat er mobiele tribunes moeten worden aangeleverd om te anticiperen op de gigantische toeloop van publiek.
Geschreven door:
Stefan Baan