Gekscherend werd tijdens de warming-up zogenaamd ‘one touch’-voetbal gespeeld. Hoe dat er ongeveer uitzag, vraag je je af? Nou, elke keer als de bal enigszins in je buurt kwam, gaf je – zonder eerst aan te nemen – een ongekende rotschop in de hoop dat het leer bij een eveneens in oranje gehulde speler terecht zou komen.
Laat ik aan de voorkant kort zijn: deze manier van spelen werd vrij secuur voortgezet ná het eerste fluitsignaal. In blinde paniek werden flinke rossen uitgedeeld met één verschil ten opzichte van het schouwspel vóór aanvang van de wedstrijd met DBGC: geen enkele bal kwam aan. Sterker nog: gedurende de gehele eerste helft wapperde vrijwel elke peer over de zijlijn. Als dit niet het geval was, dan werd de bal wel ingeleverd bij een tegenstander. Het zag er werkelijk waar niet uit. Bij menig toeschouwer met een FIOS-hart sprongen de tranen in de ogen.
DBGC zal eveneens ongetwijfeld enigszins meewarig hebben gekeken naar het veldspel van de Achthuizenaars. Hoewel, van écht medelijden was geen sprake, want voordat het rustsignaal überhaupt had geklonken hadden de Oude-Tongenaars reeds driemaal het net gevonden. De vaak gehanteerde lange bal was de oranje-witte defensie meermaals te machtig en in feite werd over het hele veld vrijwel elk (persoonlijk) duel verloren. Kort na de 0-1 kreeg David op aangeven van Koen overigens nog de kans op de gelijkmaker, maar zijn poging ging naast en vormde de opmaat voor de tweede en derde tegengoal: 0-3
Na een heuse – terechte – donderpreek in de rust werd de tweede helft met wat meer elan aangevangen. Er werd nog steeds niet met het mes tussen de tanden gespeeld, maar steeds meer duels werden gewonnen en er ontstond zowaar wat druk naar voren. Lange tijd leverde dit helaas niks op, totdat Koen met een splijtend passje ondergetekende vond, waarna de bal langs de vijandige keeper werd gegleden: 1-3. FIOS 2 ging op zoek naar meer en het kreeg zowaar enkele kansen; Roan kopte uit een hoekschop de bal recht in de handen van de keeper, en na een nieuwe corner werd de poging van ondergetekende uit het doel gebokst.
Toen kort daarop Ismaïls poging vanaf de rand van de zestienmeter ver over en naast het doel verdween, leek het laatste sprankje hoop op een goed resultaat wel verdwenen. Tot overmaat van ramp wist DBGC uit een snelle tegenstoot ook nog de 1-4 op het scorebord te zetten. Met die laatste goal was het definitief gedaan en kort daarop floot scheidsrechter Theo voor de laatste keer.
Hiermee was de tweede nederlaag op rij een feit. Na een zeer matige eerste helft kunnen in elk geval voor het tweede bedrijf wél aardige recensies worden overlegd. Dat geeft de burger moed en het biedt eveneens perspectief voor de wedstrijd van volgende week tegen OFB 2. Dan is Joël bovendien weer terug van zijn lange hiatus: hij heeft de marathon van Eindhoven succesvol weten af te werken (waarvoor louter respect en bewondering; net als voor de FIOS-heren die de halve marathon hebben gelopen) en sluit weer aan bij de Achthuizense vedettes van het tweede elftal. Dat belooft nog wat.
Stefan
