FIOS 2 – DBGC 4 2-4 (1-0)

Nadat het treffen met DBGC 4 al een aantal keer was afgelast, kon deze februarimiddag in 2024 dan eindelijk de wedstrijd doorgang vinden. De temperatuur was aangenaam, er waren voor de verandering een keer meer dan genoeg spelers, en er was bovendien best wel wat publiek op de been. Kortom: prima omstandigheden voor de clash tussen Achthuizen en Oude-Tonge.

Gezien de positie op de ranglijst zou de wedstrijd garantie op een hoop moois moeten bieden. De nummers 1 en 2 van de competitie maakten er de eerste helft echter een enigszins spektakelloos gebeuren van. Het tempo lag veelal dusdanig laag, dat er van beide kanten maar weinig gecreëerd werd. Vanuit FIOS-perspectief was het op zich een goed teken dat het defensief stabiel was; met enige regelmaat vallen ‘lullige’ en bovenal onnodige tegendoelpunten als rijpe appelen.

Met Julian en Kees als solide backs en Yoran en Edwin als slot op de deur in het centrum, leek er lange tijd niets aan de hand. Zeker toen na een dik half uur spelen Koen – op aangeven van Romano, die na goed doorjagen de bal had veroverd – uit de draai op doel vuurde en de 1-0 wist te maken. FIOS had hier en daar wat mogelijkheden (de een wat groter dan de ander) om verder uit te lopen. Een kopbal van ondergetekende na een voorzet van Koen ging rakelings naast en een vrije trap van Roël ging twee ballenvangers over en is naar het schijnt nog steeds niet gevonden. Vlak voor rust werd het vierde van DBGC weer iets gevaarlijker; het grootste gevaar kwam echter op conto van FIOS. Een hachelijk moment leverde bijna een eigen doelpunt van Jordy op, maar de Achthuizense vedettes wisten (gelukkig) schadevrij de rust te halen.

Ook na het bekertje thee leek er maar weinig aan de hand. Sterker nog: Koen bleek zelfs in staat om de FIOS-voorsprong te verdubbelen: 2-0. De oranjewitten leken hiermee op weg naar een relatief eenvoudige zege op de koploper, maar niets was minder waar. Want binnen vijf minuten na de tweede treffer, wist DBGC te profiteren van defensief geklungel: 2-1. Er kwam wat meer spanning op de benen te staan en langzaam maar zeker sloop de vermoeidheid in het elftal. Desalniettemin had Koen de 3-1 op zijn schoen, en ook anderen hadden de kans om de voorsprong weer uit te bouwen.

Zover zou het helaas niet komen, want na een overtreding op de rand van de eigen zestienmeter, wist DBGC de gelijkmaker binnen te schieten: 2-2. Joël had kort daarop een grote mogelijkheid op de 3-2, maar nadat hij naar zijn linker was gedraaid en had uitgehaald, zag hij zijn inzet op de lat uiteenspatten. Toen niet veel later ook nog eens de 2-3 viel, leek het definitief gedaan. De Achthuizenaars liepen er (voor zover dat nog lukte) gelaten bij en het energielevel was bij menigeen tot onder het vriespunt gedaald.

Toch haalde het tweede alles uit de kast om ‘in eigen huis’ niet met een nederlaag van het veld te stappen. De laatste vijf minuten bleek dit zowaar tot resultaat te leiden. David gaf ondergetekende met een panklare voorzet dé kans op de gelijkmaker, maar het finaal over de bal maaien was exemplarisch voor het behaalde niveau: tranentrekkend slecht. Dat ook David in diezelfde aanval voor vrijwel open doel het leer naast het doel wist te mikken, strooide nog eens extra zout in de wond. Over extra zout gesproken: in een tegenaanval scoorden de Oude-Tongenaars ook nog eens de 2-4.

Een zure nederlaag. Onnodig en pijnlijk. Dat menigeen (ondergetekende incluis) na een helftje ‘walking football’ al aan het hijgen was als een aan ademnood stervende longpatiënt, geeft misschien wel het euvel aan. We worden ouder, dikker en ongezonder. Na een relatief lange winterstop en weinig fysieke inspanning komt dat wat eerder naar het oppervlak. Misschien toch iets minder vaak zeesterren én wat frequenter trainen.

Stefan