FIOS 2 – NTVV 3 6-0 (3-0)

Wat in eerste instantie een betrekkelijk korte winterstop leek te worden, is uiteindelijk langzaam maar zeker uitgegroeid tot een lange competitieonderbreking. Hoewel half januari al moest worden aangetreden tegen De Jonge Spartaan, werd deze wedstrijd al na zes minuten gestaakt wegens broze botten van ondergetekende. Nadat de bal eerst in eigen doel werd gewerkt, kon ik – na een minuut of 40 op het veld te hebben gelegen – met de ambulance worden afgevoerd voor een operatie aan een driedubbele beenbreuk. Dat gezegd hebbende, was het onontkoombare gevolg dat pas op deze achtste februari in het magische jaar ‘2020’ weer kon worden aangetreden voor de hervatting van het seizoen, en wel tegen het Nieuwe-Tongse NTVV.

Met krukken bewapend, maar eveneens met pen en papier, werd een plekje in de dugout opgezocht om te aanschouwen wat de vedettes van het tweede vandaag weer op de mat zouden leggen. Met enkele ‘hulpspelers’ van de zondagtak werd om half 12 de wedstrijd in gang geschoten. Het was al vrij snel duidelijk dat de tegenstander van vandaag niet al teveel inbreng zou hebben. Niet alleen door het feit dat de uitwedstrijd in de dubbele cijfers eindigde, maar eveneens doordat de zwartwitten met slechts 10 spelers startten (logischerwijs eveneens geen vlagger, waardoor de leidsman zo nu en dan was aangewezen op louter zijn twee kijkers, inclusief bril).

De eerste kansen vielen dan ook al vrij vlot te noteren, en na een minuut of tien wist Danny de eerste goal van de dag te maken: 1-0. Hoewel het een vrij treurige dag betrof, hadden verschillende mensen toch nog de moeite genomen om dit duel in de kelder van het amateurvoetbal te aanschouwen. Zelfs opa Krouwer kwam even aangewapperd om te zien of kleinzoon Sven hem op zijn oude dag nog trots zou kunnen maken; helaas voor hem stond kleinzoon wissel en het duurde niet lang vooraleer de beste man onverrichter zake en teleurgesteld weer op huis aanging (little did he know dat Sven in de tweede helft nog mooie dingen zou laten zien).

Het spel was überhaupt niet echt om over naar huis te schrijven, maar dat mocht de pret op de bank niet drukken als weer een mispeer viel waar te nemen. Terwijl Marcel steeds harder begon te roepen dat het niet om aan te zien was, wist Edwin het duel al vrij vlot in het slot te gooien: 2-0. Niet veel later werd Kevin na een van zijn ‘trademark’ acties tegen de grond gewerkt, waarna aanvoerder Julian zijn verantwoordelijkheid nam. Nadat hij de bal eerst uit de bosjes moest halen en het leer op de penaltystip positioneerde, haalde Julian nog eens een keer diep adem vooraleer hij de bal strak in de rechterbenedenhoek deponeerde: 3-0. Dat hij daarna als een pandabeer – die met de kerst iets teveel bamboe heeft verorberd – achterover op zijn zitvlak viel, deed niks af aan het feit dat er met een ruime voorsprong gerust mocht worden.

Het tweede deel van de match was niet heel veel beter, maar het gebrek aan tegenstand maakte in feite dat er geen vuiltje aan de lucht was. Het kwalitatief armoedige spel kon niet verhinderen dat er tóch nog FIOS-doelpunten te noteren vielen. Zo wist Joël (weliswaar vanuit buitenspelpositie, de hele bank was ervan overtuigd) de 4-0 binnen te schieten, en door een onzelfzuchtige Danny niet veel later zowaar zelfs de 5-0. Beloond voor zijn onbaatzuchtigheid, kaatste Joël de bal terug (letterlijk in dit geval), waardoor onze gelegenheidspits Baart het halve dozijn kon volmaken: 6-0.

Maar dan nog even terug naar het absolute hoogtepunt van de wedstrijd; dátgene waarvoor opa Krouwer absoluut langs de zijlijn had moeten blijven staan. Nadat Sven op een wat lastige manier de bal in de voeten kreeg gespeeld, begon hij aan een weergaloze solo. Dat het een solo betrof die plaatsvond in de eigen zestienmeter maakte het geheel des te indrukwekkender. Hij kapte en hij draaide met een draaicirkel die wonder boven wonder kleiner was dan die van een vrachtwagen; precies op het moment dat hij zichzelf een vrije doortocht had verschaft en de bal kon afgeven aan een teamgenoot, speelde hij de ‘knikker’ echter op onwaarschijnlijke wijze strak in de voeten van de tegenstander. ‘Kan gebeuren’, zou je zeggen… 

Sven had dat beeld echter wat minder, want in een ultieme poging zijn foutieve pass te corrigeren, kwam zijn been dermate hoog (niemand wist dat hij zo lenig was), dat menig toeschouwer de blik moest afwenden om de ravage niet te hoeven zien. Gelukkig viel de schade voor de tegenstander mee, maar de scheidsrechter kon niet anders doen dan een strafschop toekennen; eentje die keurig werd gekeerd door Sebas, waardoor de wedstrijd toch nog zonder tegengoals zou kunnen worden afgesloten. Het was intens genieten en ik hoop dan ook vurig dat de avondwedstrijd tegen DBGC aanstaande donderdag eveneens kan rekenen op een gelijksoortig resultaat, met een gelijksoortige amusementswaarde.

Geschreven door:
Stefan Baan