FIOS 2 – OFB 2 5-0 (3-0)

Zoals het de rasechte opportunist betaamt, volgt er na een radiostilte (en een kansloze 5-0 nederlaag tegen Herkingen) van een week weer een verslag. Hiermee wordt in feite reeds verklapt dat een positief eindresultaat op deze eerste novemberzaterdag in de maak is. Want laten we wel wezen: de motivatie voor stukjesschrijvers is in de praktijk toch net wat hoger wanneer er winstpartijen moeten worden omschreven.

Hoe het ook zij, er zou aangetreden moeten worden tegen het buurdorp Ooltgensplaat voor een wedstrijd die eerherstel zou moeten opleveren. Met deze keer Sebas als invalkeeper, de van een blessure teruggekomen (grote) Sander en de oude vedette Toon (jawel, hij is er weer!) in de gelederen, werd onder het genot van een prachtig najaarszonnetje afgetrapt. Al snel werd duidelijk dat de tegenstander van vandaag de wedstrijd niet tot grote hoogtes zou doen stijgen; helaas voor de toegestroomde Achthuizense supportersschare gold dat eveneens voor de thuisploeg. Het tempo lag laag, zuivere passes waren net zo zeldzaam als overwinningen voor Feyenoord en ballen sprongen menigmaal zo ongelooflijk ver van de voet af, dat het net was alsof een wedstrijd tussen D-junioren (of nee, JO13 inmiddels natuurlijk) plaatsvond.

Het tweede presteerde het zelfs om bijna een tegentreffer te incasseren toen een OFB-schot op de paal uiteenspatte en de rebound maar rakelings voorlangs ging. Kort daarna was gelukkig een van de spaarzame hoogtepuntjes waarneembaar: na een mooi opgezette aanval wist Dominic met een koele schuiver de vijandige goalie via de binnenkant van de paal te passeren: 1-0. Niet lang daarna kon –  na een opgezette één-twee met Koen – ondergetekende de tweede treffer binnenglijden: 2-0. Nog voor de rust wist FIOS ook de derde tegen de touwen te schieten: Romano wist na een lange rush de bal voor te geven, waarna Dominic knap aflegde op Koen: 0-3.

Het bekertje thee werd door de oranje-witte vedettes rustig naar binnen gesipt, terwijl Johan half lachend       vertelde dat het erbarmelijk was wat op de mat werd gelegd. De ruime voorsprong was daadwerkelijk het enige goede wat de eerste helft had voortgebracht en de het technische duo verwachtte in het tweede bedrijf toch wel wat beter spel. Ook hier kan alvast verklapt worden: dat kwam er niet echt. Desondanks viel al vrij vlot na het hervatten van het duel de vierde treffer de noteren: nadat een voorzet door Bernd werd klaargelegd, wist Koen zijn tweede van de middag binnen te schieten: 4-0. OFB was volslagen machteloos en het was voornamelijk het Achthuizense team dat balbezit had; het circulatietempo was echter dermate laag, dat sommige toeschouwers uitverveling maar de kantine indoken.

Voordat het uur op de klok stond, wist ondergetekende – na de bal veroverd te hebben – desalniettemin de vijfde van de middag binnen te schuiven: 5-0. Het laatste half uur waren slechts nog enkele momenten waarneembaar die het beschrijven waard zijn. Toon maakte na twee jaar afwezigheid zijn rentree (naar het schijnt kan hij nog steeds maar zeer moeizaam lopen na zijn 30 minuten speeltijd), Bryan schoot een vrije trap met de laagst gemeten snelheid ooit op het doel van de tegenstander, Joël wist vanuit buitenspelpositie de bal achter de OFB-doelman te krijgen en Toon was in staat na een alles vergende aanzet een stilliggende bal binnen te houden.

Nee, het was allemaal niet om over naar huis te schrijven. Het was überhaupt niet echt veel om over te schrijven, laat staan – voor u als trouwe volger – het te lezen. Maar ach, drie punten in de tas en weer aansluiting met de ploegen bovenin de competitie: het kan allemaal een stuk minder. Volgende week NTVV; eens zien of het tweede dan wél oogstrelend voetbal kan laten zien…

Geschreven door:
Stefan Baan