FIOS 2 – Rockanje 6 3-2 (0-0)

De eerste competitiewedstrijd van het nieuwe seizoen stond deze zaterdag op het programma. Voor de tweede keer in dit prille jaargang moest worden afgestapt van de ouderwetse FIOS-kleuren vanwege een eveneens in oranje spelend Rockanje 6. Of dit feit de Achthuizense strijders enigszins zou deren, zou uiteindelijk – na anderhalf uur over het veld gehuppeld te hebben –  moeten blijken.

Door een welverdiend verlof van Johan (die naar het schijnt allerlei bowlingrecords heeft verbroken en maar liefst zeven keer achter elkaar in de ‘Jumping Star’ is geweest tijdens zijn verblijf in Preston Palace) nam Manuel op coachvlak tijdelijk het stokje over; dat begon al met het geven van een intensieve training op donderdagavond, en op deze voetbalmiddag zouden daar de vruchten van geplukt moeten worden. Hoewel de luchten om Achthuizen structureel donkergrijs kleurden, scheen het zonnetje boven het katholieke dorp uitbundig. Perfecte omstandigheden om een balletje te trappen dus. Dat vond de tegenstander (althans, ze belden al betrekkelijk vroeg om te vragen of het nog wel doorging) overigens ook, waardoor de eerste helft een redelijk gelijk opgaande strijd opleverde.

Voor beide doelen bleef het redelijk rustig; aan beide kanten viel slechts één goede kans te noteren (Roy schoot in de handen van de keeper) en zo nu en dan wat ‘gevaarlijke’ momenten. Complimenten alom voor de goed gepositioneerde defensie met Dylan en Wessel in het hart en Bob en Julian op de flanken. Hoewel er weinig offensieve resultaten behaald werden (Thijs, Dominic en Roy deden het overigens zeker niet verkeerd), speelde FIOS helemaal niet onaardig, wat heet… Zo nu en dan werd er zelfs leuk gevoetbald, waardoor menig toeschouwer misschien wel onder de indruk was (of niet natuurlijk, ik denk dat ik zou schrikken van het niveau als het op groot scherm wordt afgespeeld). Hoe het ook zij, richting het einde van de eerste helft begon FIOS langzaam maar zeker de overhand te krijgen, waardoor het rustsignaal (gegeven door alleskunner/multifunctioneel inzetbaar verenigingsbeest Bernd) misschien wel op een ‘jammerlijk’ moment kwam.

De tweede helft vormde voor een aantal verse krachten het startsein om zich in de strijd te mengen: Romano, Sander, Jop en Moreno vielen in en dat was te merken. Direct na de hervatting onderschepte Sander een bal en plotseling werd Rockanje continu onder druk gezet. Een hoop pressie op het vijandige doel leverde uiteindelijk een strafschop op: Roy werd naar de grond gewerkt en Moreno werkte de toegekende penalty vakkundig tegen de touwen: 1-0. Niet lang daarna wist ondergetekende na een één-twee met Sander de voorsprong zelfs te verdubbelen: 2-0. Het tweede was heer en meester en er leek werkelijk waar geen vuiltje aan de lucht. Was het niet dat onhandig balverlies een Rockanje-aanval initieerde met de aansluitingstreffer als gevolg: 2-1. 

FIOS werd hier echter niet warm of koud van en enkele beeldschone aanvallen werden op de mat gelegd. Mooi combinatievoetbal leidde meerdere malen tot goede kansen en Moreno wist uiteindelijk met zijn tweede van de middag de marge weer op een ‘veilige’ twee te brengen. De oranjewitten gingen cruisend op de eerste driepunter van het seizoen af, dat leek althans zo. Helaas kon een vijandige corner maar niet weggewerkt worden, waardoor een Rockanje-speler de bal uiteindelijk maar in de kruising ramde: 3-2. Tot overmaat van ramp betrok de lucht in rap tempo en de dampkring werd onzichtbaar gemaakt door een dreigende donkere materie – welhaast illustratief voor het restant van de wedstrijd. De sluizen werden uiteindelijk onvermijdelijkerwijs opengezet en binnen no time was elk van de 25 zich op het veld bevindende individuen (scheids en vlaggers incluis) drijf- en drijfnat.

Het leek wel alsof de regen een verlammende werking had, want alles wat zo-even nog prima voetbalde, was verworden tot een panikerend en onzorgvuldig elftal. Rockanje voelde dat er meer te halen was en was dan ook steeds vaker op de helft van het tweede te vinden. Het leek in de slotminuten nog heel even verschrikkelijk fout te gaan, nadat Julian – zoals de interpretatie van de scheidsrechter en menig andere speler was – zijn tegenstander dermate hinderde dat een pingel het eindverdict was. Vloekend en tierend liepen de meeste FIOS-spelers al weg, in de wetenschap dat de gelijkmaker niet meer dan een formaliteitje zou zijn. Kennelijk was de Heere ons gelukkig goed gezind deze zaterdag (heeft iedereen voor het slapengaan nog even gebeden?), want de poging van elf meter rolde naast de doelpaal, waardoor Sebas samen met de rest van alle FIOS-supporters opgelucht adem kon halen.

Het duurde vervolgens niet lang voordat het laatste fluitsignaal klonk en er hier en daar toch wel even werd gejuicht. Ondanks de overwinning werd afgedropen; wat heet, de tenues waren enkele kilo’s zwaarder geworden door het gewicht van het opgenomen hemelwater. Een slecht moment om het lichaamsgewicht van de gemiddelde FIOS 2-speler te noteren, een beter moment om van de zege te genieten met een paar schalen minisnacks en een (alcoholvrij) biertje. We zijn vertrokken! De vraag is alleen voor hoelang… 

Stefan