Flakkee 3 – FIOS 2 0-1 (0-0)

Na de pijnlijke nederlaag van vorige week, was het vandaag weer zaak om met de kop omhoog de goede resultaten te hervatten. Aan het weer lag het in elk geval niet (althans, dat leek in het begin zo te zijn): de zon scheen uitbundig en door de afwezigheid van wind voelde het bijna lenteachtig aan. Hoewel vandaag eveneens werd gegrossierd in afmeldingen, kon het tweede toch ruim voldoende mensen op de been brengen voor de uitwedstrijd tegen Flakkee (zelfs Yoran was weer eens van de partij bij zijn oude liefde).

Eerlijk is eerlijk: het spel in de achtste klasse van de KNVB is niet altijd om over naar huis te schijven. De omstandigheden van vandaag maakten het echter vrijwel onmogelijk om op een relatief acceptabele wijze een potje voetbal te spelen. Het veld bezat zoveel gaten en kuilen – om Youp van ’t Hek te citeren: Uruzgan na bermbommen – dat bij vrijwel elke bal over de grond het weer een verrassing was op welke manier hij op de voet terecht zou komen. Bovendien hing onze grote gele vriend in de lucht recht boven het veld, en bovendien dermate laag dat met enige regelmaat de bal volledig aan het zicht werd onttrokken.

Omstandigheden daargelaten: het was pure bagger wat de vedettes van twee op de mat legden. De tegenstander deed gelukkig vrolijk mee, waardoor het een wedstrijd van weinig hoogtepunten zou worden. Ondanks het matige spel, was het toch FIOS dat enkele goede kansen kreeg: Joël wist een 100%-kans te verwerken tot terugspeelbal, en kleine aanvaller Sander stuitte tot twee keer toe op de vijandige goalie. Aan de andere kant was het Flakkee dat met een prachtige poging het aluminium wist te raken (waarna de bal wel of niet achter de doellijn stuiterde: Fred, enig idee?).

In de rust gaf Johan een vrij beknopte lezing over de eerst helft: tarra. Het was bijzonder matig en als het de tweede helft niet beter zou worden, was het maar de vraag of deze wedstrijd een winnaar verdiende. Gelukkig voor de meegereisde supporters kon relaxed een plekje worden gezocht op de tribune, want enig comfort was wel nodig om de ongekende droefenis op het veld te aanschouwen. Desondanks viel er tóch een lichtpuntje in de duisternis te constateren: nadat Floris (een hulpje van de zondag) de bal voortrok, wurmde Bernd (ex-werkgever van Floris overigens) zich door de Flakkeese defensie, waarna hij naar de grond werd gewerkt. De toegekende strafschop werd onberispelijk (kuch) via de binnenkant van de paal tegen de touwen gewerkt door ‘mister Van Poppelen’: 0-1.

We kunnen er verder lang of kort over discussiëren, maar er gebeurde zo onvoorstelbaar weinig dat het vermelden waard is, dat ik me maar ga beperken tot het feit dat dit misschien wel de lelijkste overwinning van deze voetbaljaargang gaat zijn. Maar eerlijk is eerlijk: ook voor dit soort ellendige 90 minuten worden drie punten toegekend. Bovendien geeft dit de burger moed voor de rest van het seizoen: als zelfs dit soort potjes eruit gesleept kunnen worden, moeten alle andere wedstrijden geen enkel probleem vormen.

Geschreven door:
Stefan Baan