SHO 9 – FIOS 2 9-2 (3-0)

Het heeft een corona- en zomerstop moeten duren, maar de diepgroene Zuid-Hollandse velden konden weer betreden worden. De vedettes van FIOS 2 stonden dan ook te trappelen van ongeduld om aan alle supporters te laten zien waar de afgelopen weken toch wel redelijk(?) hard voor getraind is. Daarvoor moest worden afgereisd naar Oud-Beijerland voor een bekerpotje tegen het plaatselijke 9e elftal van SHO.

Dat de meegereisde supporters op één vinger (niet eens één hand) te tellen waren, was op zich al enigszins teleurstellend. Dat die ene toeschouwer in de rust ook nog eens in de kantine bleef zitten om een boekje te lezen, gaf wellicht al aan dat het wedstrijdverloop niet om over naar huis te schrijven was. Het tweede vond vandaag een team tegenover zich dat op elk denkbaar vlak haar meerdere was. Hoewel enkele nieuwe spelers voor het eerst in het oranjewit te bewonderen waren (Yela, Dylan en Moreno), bracht dit helaas niet voldoende om ook maar enigszins tegenstand te kunnen bieden.

De eerste twee minuten van de wedstrijd waren wellicht exemplarisch voor het vervolg van het duel: een op het eerste oog niet al te lastige schuiver glipte door de handen van gelegenheidskeeper Thijs (de vraag is of hij inmiddels niet al onze vaste goalie kan worden genoemd) en rolde tergend langzaam over de doellijn: 1-0. Hoewel de tien minuten die hierop volgden niet eens zo heel slecht waren, FIOS kwam zowaar aan aanvallen toe met een klein schotje van Sven en enkele ‘dreigende’ momenten, was SHO in de omschakeling structureel levensgevaarlijk. Het middenveld kon de snelle counters niet behapslikken, waardoor de verdediging – onder leiding van Edwin – continu onder druk kwam te staan.         Bij het aanschouwen van het spelbeeld hoefde je niet over voorspellende gaven te beschikken om te concluderen dat er dra meerdere doelpunten zouden vallen. En inderdaad, nog voor rust moest Thijs ook nummer 2 en 3 uit het netje vissen.

Het gros van het tweede was halverwege de wedstrijd al in verre staat van ontbinding of moest enkele uren aan de beademing om te herstellen van de verkregen voetballes. Het heersende gevoel deed een beetje denken aan ‘van het kastje naar de muur’; het was vooral heel veel rennen en ploeteren om de tegenstanders – die aanzienlijk fitter en conditioneel sterker waren – nog enigszins in de weg te kunnen lopen. Johan legde in de rust dan ook de vinger op zere plek en gaf aan dat de tweede helft maar gewoon vanaf scratch moest worden gestart: ‘’baltempo omhoog en blijven voetballen’’.

Hoewel met frisse moed met het tweede bedrijf werd gestart, duurde het niet lang voordat het misging: een steekpass sneed door de defensie heen en ondergetekende struikelde over de eigen benen (ach ja, laten we het erop houden dat het mijn eerste wedstrijd na mijn beenbreuk was) en werkte hiermee eveneens de tegenstander naar de grond met als resultaat een pingel en de 4-0. Er werd wel geprobeerd te voetballen, maar als het dan al een keertje aardig leek te lopen, was het al snel dat – door vermoeidheid geïnitieerde foutieve passes of gebrekkige loopacties – balverlies werd geleden met levensgevaarlijke counters als gevolg. Menig speler sloeg de schrik om het hart toen de tegengoals – ondanks enkele mooie reddingen van Thijs – in rap tempo vielen: 5-0, 6-0, 7-0, 8-0. Het leek een van de grotere debacles van de afgelopen jaren te worden voor FIOS 2; dubbele cijfers schenen onafwendbaar. De gaten tussen de linies waren zo groot dat een verrekijker nodig was om medespelers te kunnen vinden. SHO maakte daar dankbaar gebruik van en sneed menigmaal als een mes door de boter alsof de Achthuizenaars niet op het veld stonden.

Kreeg FIOS 2 dan zelfs geen kansen meer? Jawel, dat viel dan weer niet tegen. Maar enkele pogingen van Bernd – die na het begeleiden van de doordeweekse oefenpot van het eerste elftal wedstrijdfit was geworden – bleken helaas onvruchtbaar. Tot grote opluchting van eenieder met een oranje hart vond SHO het allemaal wel mooi geweest, en de tegenstander liet alles maar een beetje op zijn beloop. Misschien dat ze het ook wel een beetje zielig vonden voor ons als tegenstander: toch een eindje komen rijden om een balletje te trappen en om dan met dubbele cijfers eraf te gaan, is misschien wat teveel van het goede. Althans, dat vermoeden heb ik. Want daar waar FIOS 2 niet in staat bleek om een doelpunt te kunnen maken, dachten de Oud-Beijerlanders het tweede een beetje te helpen door er een in eigen doel te schieten. Kort daarna wist Joël – op aangeven van Roy – met een prachtig schot zelfs de tweede FIOS-treffer binnen te schieten; helaas telde deze treffer niet mee voor het ‘krattenklassement’ van onze Brabantse aanvaller (wanneer Joël 20 keer scoort in de competitie, ontvangt hij ongeveer 30 kratten bier). Tussendoor wist ook SHO nog een keer te scoren – in het goede doel ditmaal – waardoor de scheidsrechter na het laatste fluitsignaal een 9-2 overwinning voor de thuisploeg kan noteren.

Niet echt een lekker begin van de bekercampagne, laat dat een understatement zijn. Maar ach, het was wel degelijk een leerzaam potje; er moet nog flink aan de weg worden getimmerd om komend seizoen überhaupt te mogen denken om te voetballen voor de bovenste plekken in de competitie. Ik denk dat nog niemand écht fitheid ervaart en in staat is om 90 minuten te kunnen blijven gaan, veel trainen is dan ook het devies. Hopelijk is dit besef aanwezig na anderhalf uur volslagen dolgedraaid te zijn door een tegenstander die zelf nog maar twee keer had getraind. Hoe het ook zij, volgende week nieuwe kansen: thuis tegen het derde van Simonshaven. Hopelijk een iets beter resultaat met ook weer wat meer toeschouwers – die bij voorkeur elke vorm van lectuur thuislaten – langs de lijn.

Geschreven door 

Stefan Baan