FIOS 2 – Simonshaven 3 3-3 (3-1)

Na de oorwassing van verleden week kon het tweede van FIOS zich op deze zaterdagochtend opmaken voor een thuiswedstrijd en (hopelijk) een daarop volgend eerherstel. Het zonnetje scheen uitbundig en hoewel er toch betrekkelijk wat afwezigen te vermelden waren, stonden er rond half twaalf ‘gewoon’ 11 mensen op het veld voor het tweede bekerduel tegen Simonshaven 3.

Wellicht ietwat zenuwachtig werd begonnen aan de wedstrijd: zou het vandaag wat beter zijn dan vorige week (de vraag stellen, is hem beantwoorden: veel slechter dan vorige week kon immers haast niet)? Al vrij snel leek de spanning in de benen weg te zakken; het tweede speelde zowaar een aardige eerste helft. Desondanks wist de tegenstander uit Simonshaven na een kwartier voetballen op voorsprong te komen: 0-1. Daar waar tegen SHO het ‘koppie’ ging hangen, rechtte FIOS ditmaal de rug en begon het een offensief om de gelijkmaker te forceren. Deze kwam uiteindelijk nadat ondergetekende – op aangeven van Roy – de bal tegen de touwen schoot: 1-1. Hoewel ook Simonshaven gevaarlijk voor het doel opdook, waren het ditmaal de Achthuizenaars die op voorsprong kwamen. Na korte combinaties in de vijandige zestienmeter was het Roy die met een zuivere schuiver de 2-1 op het scorebord wist te zetten.

Grote verschil met vorige week zat hem met name in het feit dat er deze zaterdag opbouwend werd gevoetbald (vandaag met Dylan als laatste man, Wessel als voorstopper en backs Jop en Bob – een mooi rijmend duo); geen lange peren waar Johan zich – week in, week uit – weer groen en geel aan ergert (het scheelde misschien wel een beetje dat Bob niet helemaal fit was, anders had hij vast zijn steentje bij willen dragen). Hoewel deze voetballende oplossing niet altijd even goed ging, waren de pogingen af en toe dermate verdienstelijk, dat zelfs Bernd onder de indruk was. Het spel ging gedurende het restant van de eerste helft snel op en neer, waarbij de thuisploeg uiteindelijk het gelukkigste de kleedkamers mocht opzoeken, toen na een mooie aanval Romano door Bernd voor open doel werd gezet: 3-1.

Dat de wedstrijd nog niet gespeeld was, moge duidelijk zijn. Het begin van het tweede bedrijf deed echter vermoeden dat het een eenvoudige middag zou worden. Joël, Romano en Dominic werden met enige regelmaat de diepte ingestuurd, maar de laatste pass in de vorm van een voorzet kon maar geen medespeler bereiken. Daar waar bij FIOS de scherpte te wensen overliet, kreeg Simonshaven met het verstrijken van de tijd steeds meer het gevoel dat er wat te halen viel. Zeker toen de Achthuizense vedettes bijzonder onnauwkeurig werden in de passing en af en toe schutterden met aannames: het tweede grossierde in het geven van ballen in ruimten waar niemand zich bevond, of zelfs in het in de voeten spelen van de directe tegenstander.

Hoewel de ‘gegner’ uit Voorne-Putten in eerste instantie niet direct wist te profiteren, bedacht FIOS 2 dat het wel aardig was om een handje te helpen. Hoe het precies gebeurde, laat ik even in het midden, maar ‘onhandig’ balverlies luidde de aansluitingstreffer in: 3-2. Simonshaven rook bloed en – hoewel het welhaast onmogelijk leek – het voetballend vermogen van FIOS werd nog minder en zakte door een absolute ondergrens. Wellicht dat het conditioneel nog niet op orde is, maar misschien had het ook een beetje met concentratie te maken; hoe het ook zij, een vrije trap vanaf een meter of 20 kon door Bonno niet voldoende verwerkt worden: 3-3. Dat het uiteindelijk bij deze stand is gebleven, mag een klein wonder worden genoemd. Simonshaven kreeg nog uitgebreid de mogelijkheid om de volle buit mee te nemen, maar ook zij liepen inmiddels aardig op de laatste benen.

Toen na een minuut of 90 werd afgefloten, was de sfeer dan ook lastig te peilen. Enerzijds mocht het tweede blij zijn dat het nog een puntje had overgehouden aan het duel, maar anderzijds liet je wel een tegenstander vanuit volkomen geslagen positie terug in de wedstrijd komen. Ik durf wel te benoemen dat het positieve overheerste, daar de wedstrijd van vorige week – in retroperspectief – toch enigszins als incident kan worden beschouwd. Bovendien is er gedurende een minuut of 60 soms best wel alleraardigst gevoetbald; het laatste halfuur was de pijp nu eenmaal leeg. Hoe het ook zij: het biertje smaakte op zich best wel prima, om nog maar te zwijgen over de aansluitende barbecue. Of de daar weer op volgende verdere alcoholische versnaperingen. 

Volgende week normaliter de laatste stop in de bekercampagne van FIOS 2 (tenzij er hele gekke dingen gebeuren tijdens de laatste speelronde), wederom een thuiswedstrijd, maar ditmaal tegen ZBVH 3. De stijgende lijn is zichtbaar: tot dan?

Stefan