‘Quelle surprise’, wederom regen. Hele vieze regen. Een bui van fiks formaat stortte zich neer op het hoofdveld in Stad aan ’t Haringvliet. Helaas voor de spelers van SNS 2 en FIOS 2 betekende dit dat het een natte aangelegenheid zou worden. En koud. Vergeet vooral koud niet.
Desalniettemin werd om 12 uur aangevangen voor het duel tussen de Achthuizenaars die een aardig seizoen draaien, en SNS dat een wat mindere competitiestart beleeft. Dit kwam dan ook vrij vlot tot uiting in het spelbeeld: FIOS viel vrolijk aan en er volgde een heuse kansenregen (no pun intended). Het duurde dan ook niet lang voordat ondergetekende een mooie voorzet van Koen tegendraads in wist te koppen: 0-1. De voorsprong had normaliter een aanzet tot meer moeten zijn, maar uit het niets leek het alsof het tweede het voetballen was verleerd.
Er werd op 10 meter verdedigd (een terugkerende klassieker), duels aangaan leek uit den boze, menig sprint leek op die van een dementerende bejaarde die zijn broek had volgebeerd, en ik heb zelden zoveel beroerde aannames en inspeelpasses achter elkaar gezien. Kortom: alle ingrediënten voor een tegendoelpunt waren aanwezig. Dat de 1-1 uiteindelijk een voorzet was die door de handen van Dominic glipte, was wellicht exemplarisch voor datgeen wat op het veld in barre weersomstandigheden zichtbaar was.
Ondanks het dramatische spel, was het krachtsverschil tussen beide ploegen nog altijd te groot om het enigszins spannend te maken. Nadat Roël eerst nog op de lat had geschoten en hier en daar wat kansen waren gemist, wist Koen – op aangeven van Bohdan – FIOS weer op voorsprong te schieten: de 1-2 was tevens de ruststand.
Dat na het kwartiertje pauze uit een ander vaatje getapt zou moeten worden, was bij iedereen wel duidelijk. En ondanks het feit dat het tijdens de tweede helft nog harder ging regenen, leek de boodschap te zijn binnengekomen. Het duurde hooguit 5 minuten voordat Koen zijn hattrick vervolledigde: op aangeven van Jeroen en Joël schoot hij de 1-3 en 1-4 tegen de touwen. De wedstrijd was hiermee in feite beslist, en het was vooral de vraag hoe groot de score uiteindelijk zou uitvallen.
Achterin zat het met Sven en Edwin in het centrum, en Julian en Bohdan op de flanken, weer potdicht. Na menig defensieve balverovering werd het middenveld in staat gesteld om de voorhoede – met Olaf, Jeroen en Koen – menigmaal voor het doel in kansrijke positie te brengen. Na een uur spelen wist Koen uiteindelijk zijn vierde van de middag te maken (1-5), waarna ook Olaf een duit in het zakje deed (op aangeven van David – het had er alle schijn van dat hij over de bal heen maaide, waarna het leer via zijn standbeen bij eerstgenoemde terechtkwam): 1-6.
De vedettes van het tweede bleven ook na de zesde treffer vol elan de aanval zoeken. Nadat enkele mooie aanvallen nog zonder resultaat bleven, vielen uiteindelijk nog twee doelpunten. David wist op het scoreformulier te komen (1-7) en na een dubbele één-twee met Joël en Koen, wist ondergetekende zijn tweede van de middag te maken: 1-8.
Daarmee was de koek op. Langzaam maar zeker begonnen de 22 ventjes op de steeds slechter bespeelbaar wordende grasmat te verkleumen, en menigmaal werd met vragende ogen richting de scheidsrechter gekeken. Ook hij zag in dat het tijd was om onder een kleedje naast moeder de vrouw op de bank te kruipen, en dus floot hij af na anderhalf uur amateurvoetbal in vlagerige wind en stromende regen. Na een hemeltergend slechte eerste helft, hebben de Achthuizenaars zich in het tweede bedrijf redelijk weten te herstellen. Bovendien konden drie punten worden bijgeschreven, is het doelsaldo weer wat opgevijzeld en staat FIOS 2 zowaar (voor eventjes) bovenaan. ‘Oh, happy days’.
Stefan
