SNS 2 – FIOS 2 5-0 (2-0)

Een typische Nederlandse februaridag leverde een even zo typisch Nederlands weerbeeld op: grijs, grauw en veel wind; dit alles resulteerde in een tenenkrommend treurig decor waarin FIOS 2 zijn tweede wedstrijd na de winterstop moest afwerken. In het verlengde van het meteorologische tranendal, was ook de fysieke toestand van een hoop Achthuizense vedettes erbarmelijk. Niet alleen het aantal (langdurig) geblesseerden levert ernstige uitdagingen op voor de technische staf, maar ook de start van de carnaval leek enkele (kater)slachtoffers te hebben gemaakt. De gevolgen van uitbundig drankgebruik zijn in feite enigszins te vergelijken met het aanstormende coronavirus: patiënten zijn ziek, zwak, misselijk, maar hebben bovenal een sterk tekort aan zuurstof. Enige verschil lijkt de leeftijd van de slachtoffers te zijn…

Een uitgebreide introductie van een voetbalverslag betekent over het algemeen weinig soeps, en dat is ook vandaag weer het geval. Want wat uiteindelijk is voortgekomen uit al het voorgaande mistroostige is niet echt om over naar huis te schrijven. Laat staan naar de trouwe volgers van het tweede elftal. Hoe het ook zij, om enigszins positief te starten, kan vermeld worden dat FIOS eigenlijk binnen tien minuten op een 2-0 voorsprong had kunnen staan. Bart was bereid gevonden om mee te doen en hij kwam al snel tweemaal oog in oog met de vijandige doelman, maar helaas wist hij het net niet te vinden.

Na deze gevaarlijke momenten werd het allemaal vrij snel een stuk minder en het spel oogde verbazingwekkend rommelig. Drie keer achter elkaar een speler met hetzelfde shirtje aanspelen leek een onmogelijke opgave en hoewel de tegenstander vrolijk meedeed, resulteerde dit halverwege de eerste helft in een 1-0 achterstand. Ook de 2-0 viel helaas nog voor de rust te betreuren en menig bankzitter zat terneergeslagen met de handen voor de ogen (al was dat alleen maar om het slechte voetbal niet te hoeven zien). De enige mogelijkheid om iets terug te doen kwam uit een vrije trap, maar deze werd door Roël omgezet in een vuurpijl die naar alle waarschijnlijkheid flinke schade (lees: de poging vloog over ballenvanger heen) heeft veroorzaakt voor de mensen wonend langs het complex van S.N.S.

Ellende alom dus, zeker toen bleek dat Bob door een blessure niet meer verder kon. Althans, dat werd in elk geval aangenomen door het trainersduo, maar de aap kwam al gauw uit de mouw toen de recentelijk verhuisde Van Otzel-telg ‘hè-hè’ hijgde toen hij neerplofte op de zitjes in de dug-out. ‘Waar heb je last van, Bob?’ – ‘Nergens van, ik ben gewoon moe.’ Dit cabareteske moment werd opgevolgd door Joël die – nadat hij in de rust in de kleedkamer achterbleef om even wat gewicht te lozen – in paniek verschillende mensen probeerde te bellen omdat hij was ‘opgesloten’.

Onder aanvoering van de zojuist ingebrachte verloren godenzoon Bernd (die halverwege de eerste helft kwam aangewandeld en toch wel wilde benadrukken dat – als het niet nodig zou zijn – hij echt niet per se hoefde te voetballen vandaag) ging het zowaar iets beter en het leek even of FIOS de rug ging rechten. Enkele kansjes konden helaas niet worden benut, waardoor de frustratie op het veld hand over hand toenam. Verschillende in oranje tricots gestoken ‘ventjes’ leken bovendien last te hebben van de vallende ziekte, daar enkele structureel op de grond waren te vinden.

De weinige meegereisde – en daarom bovenal hondstrouwe – supporters stonden te bibberen langs de lijn (of kropen in de dug-out dicht tegen elkaar aan) en werden niet veel wijzer van het vertoonde spel; een enkeling ging zelfs naar huis(!) Dat de 3-0 nog veel te noteren, deed weinigen nog opkijken, en na nog eens twee penalty’s tegen (waarbij zelfs de SNS-goalie mocht aantreden) werd een treurige middag afgesloten met een kansloze 5-0 nederlaag. Papa Hagens keek hoofdschuddend en gelaten toe: hij had zich vast en zeker meer voorgesteld van dit uitje met het gezin (hijzelf was aanwezig als invalcoach voor Johan die met de familie – waaronder best wel veel ‘blauwen’ overigens – een weekendje weg was, zoonlief Joran maakte onderdeel uit van het afgeschminkte elftal, dochterlief Britt zat bibberend op de bank te vertellen wat ze met carnaval zou gaan dragen, en mama Hagens was toe- en aanschouwer van dit geheel). Snel vergeten dan maar? Alsjeblieft?

Geschreven door:
Stefan Baan