DBGC 4 – FIOS 2 3-5 (1-4)

Een ongeslagen bekercampagne achter de kiezen hebbend (en desondanks bekert het tweede niet door), begon FIOS 2 deze druilerige zaterdagmiddag aan de competitieouverture tegen de ‘blauwen’ van DBGC 4. Voor toch best een aantal spelers betekende dit het weerzien met hun ‘ex’, kortom: een potje waar meteen flink de druk op stond.

Op het hoofdveld – dat er vochtig, maar strak bijlag – was het FIOS dat al snel haar intenties kenbaar maakte. Het duurde dan ook niet lang voordat Yela vanaf de linkerkant naar binnentrok en stevig uithaalde: zijn schot werd getoucheerd en mede daardoor onhoudbaar voor oud-FIOS-speler Erik (die de bal naar het schijnt niet zag aankomen – om wat voor reden dan ook): 0-1. Yela’s eerste doelpunt in FIOS-shirt werd luidkeels bejubeld, totdat DBGC een minuut of 10 later uit een vlugge tegenstoot de 1-1 tegen de touwen schoot.

De gelijkmaker bracht het tweede echter niet aan het wankelen, want al vrij vlot wist Roël de Achthuizenaars weer op voorsprong te schieten: 1-2. Ook Koen deed een duit in het zakje; nog voor rust tilde hij de stand met twee treffers naar een comfortabele 1-4. ‘Geen vuiltje aan de lucht’ zou je denken, maar niks is minder waar. Hoewel FIOS nog dartelend aan de tweede helft begon, zakte het allemaal een beetje in: er werd minder hoog druk gezet, lange ballen werden niet goed beoordeeld, de tweede bal was structureel voor DBGC, en daarbovenop was het geheel bijzonder tammetjes.

Het lakse spel en de wat laatdunkende houding van de oranje-witten werd uiteindelijk genadeloos afgestraft: DBGC wist – na te afwachtend verdedigen – niet alleen de 2-4 binnen te schieten, maar na een ongelukkige handsbal van Danny werd de toegekende penalty ook nog eens verzilverd: 3-4. De aansluitingstreffer was daar en er stond nog heel wat tijd op de klok. De onderlinge frustraties liepen hoog op (waar ik overigens persoonlijk debet aan was, waarvoor excuus. Maar ik was niet van plan om – ‘gloeiende, gloeiende’ – het potje tegen mijn oude club nog uit handen te geven), wat een en ander naar alle waarschijnlijkheid niet ten goede kwam.

FIOS was de weg even helemaal kwijt en de Oude-Tongse tegenstander kreeg kans op kans om de stand weer op gelijke hoogte te brengen. Gelukkig voor het tweede keepte Sebas een fantastische wedstrijd, en met enkele katachtige reflexen en de nodige hulp van het aluminium, wist FIOS de voorsprong te behouden. In de slotminuten was het – de opnieuw ingevallen – Koen die tot grote opluchting van de aanwezige supporters (op één hand te tellen, maar toch) op aangeven van Roël zijn derde van de middag kon maken, waarna niet veel later voor de laatste keer werd gefloten.

Het eindsignaal werd met een zucht van verlichting ontvangen: de eerste drie punten van het seizoen waren binnen geharkt. Niet direct op een manier die tot tevredenheid stemt, maar drie punten niettemin. En terwijl de penetrante dranklucht onder de douche werd weggespoeld door menig dorpsfeestganger, gingen hun ogen langzaam maar zeker open en verdween de mist uit het hoofd: tijd voor een overwinningsbiertje.

Stefan