Toen het aan het einde van de werkweek met bakken uit de hemel kwam zetten, leek het er heel even op dat de kraker tussen DVV’09 5 en FIOS 2 geen doorgang zou kunnen vinden. Maar niets was minder waar, want de zaterdag baadde plots weer in het zonlicht en de hoge temperaturen hadden aardig wat regenwater doen verdampen. Kortom: rond kwart over twaalf kon worden afgetrapt voor het derde competitieduel, waarbij de Achthuizenaren voor de verandering weer eens aantraden met een verkapt vreemdelingenlegioen. Alex, Bram, Ron en Ruben van de zondag, en Olaf en Timo van de JO17 waren bereid gevonden om het gehavende tweede elftal het nodige steuntje in de rug te geven.
Dat dit hard nodig was, bleek uit het feit dat de Dirkslandse tegenstander – met een sterk elftal aantredend – al vrij rap het heft in handen nam. Met een slim bewegend middenveld en balvaste aanvallers vormden de blauwwitten een ware plaag voor de Achthuizense equipe. Het duurde dan ook niet lang voordat de eerste tegentreffer geslikt moest worden: 1-0. FIOS bleek in eerste instantie nauwelijks bij machte om kansen te creëren, en het leek erop dat DVV’09 binnen mum van tijd de score verder zou uitbouwen. Gelukkig wist Dominic een aantal hachelijke momenten te overwinnen en met het vorderen van de eerste helft begon de defensie met Bram, Ruben, Sven en Leon wat meer vat te krijgen op het vijandige aanvalsspel.
Daartegenover stond bovendien dat FIOS zélf aanvallend wat meer in de melk te brokkelen kreeg, waarbij Koen een op een met de keeper helaas laatstgenoemde op zijn pad vond. Ook ondergetekende probeerde met enkele schoten het Dirkslandse doel onder vuur te nemen (na enkele mooie passes van Ron), maar helaas zonder resultaat. Ook Alex kwam als vast aanspeelpunt in de spits steeds vaker aan de bal, maar het leidde allemaal niet tot de broodnodige kansen. Desalniettemin kwamen de Achthuizenaars richting het einde van de eerste helft wat beter in de wedstrijd; met het rustsignaal werd dan ook enigszins hoopvol de kleedkamer opgezocht.
Niet geheel onterecht zou blijken. Sterker nog: in de eerste tien minuten na het kwartiertje pauze, wist het tweede met verzorgd veldspel zowaar grote mogelijkheden te creëren. De eerste kans was nog niet aan Koen besteed, maar nadat een poging van ondergetekende op de lat uiteenspatte, wist de speciaalbierliefhebber de rebound tegen de touwen te werken: 1-1. Terwijl menig FIOS-liefhebber het feestje nog aan het vieren was, lag de bal aan de andere kant weer – heel typisch – in het netje. Apathisch verdedigen zorgde ervoor dat een Dirkslandse aanvaller het leer via de binnenkant van de paal binnen kon poeieren: 2-1.
Deze tegentreffer kwam aan als een ware mokerslag. Het harde werken werd aan het begin van de tweede helft in eerste instantie weliswaar beloond, maar het werd evenzeer in no time weer ongedaan gemaakt. Het leek alsof de moed bij de meesten naar de schoenen was gezakt. Het vervolg van het tweede bedrijf stond in het teken van een nieuwe verdedigingsvorm die door FIOS 2 werd geïntroduceerd op deze 14e oktober op het tweede veld van DVV’09. Ik zal hieronder voor de liefhebbers in een alinea proberen toe te lichten hoe deze betrekkelijk passieve defensieve methode precies kan worden toegepast.
Om wat beeld te geven, neem ik jullie graag mee naar een seizoen of vijf geleden. Ex-FIOS 2-speler Bob, de oudste Van Otzel-telg (en broer van Koen), hield er destijds een vrij wonderlijke wijze van verdedigen op na. Als rechtsback was hij de mening toegedaan dat hij het beste tot zijn recht kwam door structureel op een paar meter afstand van de directe tegenstander te verdedigen. Hiermee verschafte hij zichzelf de tijd en ruimte om te reageren op lange ballen. Dat het juist de directe tegenstander was die vaak kon profiteren van diezelfde tijd en ruimte, was onvoldoende tegenargument om Bob op andere gedachten te brengen. Deze zaterdag werd door FIOS 2 en masse de Bob-methode toegepast: de Dirkslandse tegenstander kon door meerdere linies heen probleemloos worden aangespeeld, op het gemakje de kousen optrekken, nog even zwaaien naar de vriendin of vrouw langs de lijn en een handkus geven aan het kroost, om vervolgens weg te draaien en in alle vrijheid richting het FIOS-doel op te stomen.
Dat deze verdedigende tactiek uiteindelijk weinig effectief bleek te zijn, was op te merken aan het feit dat DVV’09 vrij snel na de 2-1, ook de 3-1 op het scorebord wist te zetten. En hoewel een gele kaart (en tien minuten tijdstraf) eventjes hoop gaf op een nieuw FIOS-offensief, was het het vijfde van Dirksland dat ook de 4-1 wist binnen te schieten. Stelden de vedettes van het tweede daar dan niks tegenover? Dat kan ook weer niet gezegd worden, maar meer dan een paar halve kansen en schoten uit de tweede lijn van ‘de jeugd’ (Timo en Olaf) leverde dit helaas niks op. Toch wist Koen op aangeven van ondergetekende nog zijn tweede van de middag binnen te schieten. Maar het bleek allemaal ‘too little, too late’.
Toen niet veel later ook de 5-2 werd binnengeschoten, was de koek definitief op. Met vragende en haast smekende ogen werd de prima fluitende scheidsrechter aangekeken: het was welletjes geweest. Toen na anderhalf uur zwoegen en ploeteren het laatste fluitsignaal klonk, verliet FIOS 2 enigszins gelaten het veld. Er is hard gewerkt, dat zeker. Maar de slimmigheden die de (veelal) oudgedienden bij het vijfde van DVV’09 wél bezitten, lijkt het tweede Achthuizense team toch wel een beetje te ontberen.
Desondanks waren ook vandaag weer de nodige lichtpuntjes aanwezig: het vreemdelingenlegioen ging voor elkaar door het vuur, de diverse FIOS-teams zijn bereid elkaar te helpen én Timo en Olaf lieten allebei weer zien dat de jeugd de toekomst heeft. En dat is maar goed ook, want met twee dikke enkels, een zere knie, pijnlijke schouders en een universele spierpijn, blijkt het lichaam van ondergetekende hard op weg naar dat van een dertiger.
Stefan
